U ustanovi socijalne zaštite, odnosno kod pružaoca usluga socijalne zaštite poslove obavljaju: stručni radnici, stručni saradnici, pomoćni radnici i druga lica, u skladu sa zakonom.

Lica iz

stava 1. ovog člana

dužna su da svojim radom i ponašanjem doprinose ostvarivanju ciljeva socijalne zaštite.

Stručni radnici u centru za socijalni rad su socijalni radnik, psiholog, pedagog, andragog, specijalni pedagog, pravnik i sociolog, a u drugoj ustanovi socijalne zaštite i kod pružaoca usluga socijalne zaštite stručni radnici su i defektolog i lekar.

Stručni saradnici su lica druge odgovarajuće struke, sa stečenim visokom obrazovanjem na studijama prvog ili drugog stepena, odnosno na osnovnim studijama, koja obavljaju poslove iz svoje struke u ustanovi socijalne zaštite i kod pružaoca usluga socijalne zaštite.

Stručni poslovi u socijalnoj zaštiti grupišu se prema funkcijama, prirodi radnih procesa i ishodima koji nastaju u pružanju usluga socijalne zaštite.

Ministar nadležan za socijalnu zaštitu utvrđuje stručne poslove u socijalnoj zaštiti, kao i bliže uslove i standarde za njihovo obavljanje.

Stručni radnici i stručni saradnici učlanjuju se u Komoru socijalne zaštite.

Članovi Komore socijalne zaštite mogu biti i lica odgovarajućih struka iz

člana 136. stav 1. ovog zakona

koja svoju profesionalnu delatnost ne obavljaju u sistemu socijalne zaštite.

Članstvo u Komori socijalne zaštite je dobrovoljno.

Stručni radnici centra za socijalni rad imaju status službenog lica i ovlašćenja koja dokazuju službenom legitimacijom.

Obrazac i sadržaj službene legitimacije iz

stava 1. ovoga člana

propisuje ministar nadležan za socijalnu zaštitu.

Ustanova socijalne zaštite i pružalac usluga socijalne zaštite može radi obavljanja poslova iz svoje delatnosti angažovati stručne radnike, stručne saradnike i druga lica u svojstvu volontera, u skladu sa zakonom.

Ustanova socijalne zaštite i pružalac usluga socijalne zaštite može volonteru s kojim je zaključen ugovor o volontiranju da obezbedi nagradu za rad i ostvarivanje drugih prava, u skladu sa zakonom i drugim opštim aktima.

Za sve novozaposlene i volonterski angažovane stručne radnike i stručne saradnike obezbeđuje se obuka na radnom mestu sa supervizorom ili određenim stručnim radnikom, odnosno stručnim saradnikom - mentorom, u trajanju do 60 časova.

Obuka iz

stava 1. ovog člana

mora da započne tokom prvog meseca rada novozaposlenog i volontera.

Stručni radnici i stručni saradnici u socijalnoj zaštiti ne mogu samostalno raditi dok ne obave pripravnički staž, a stručni radnici su dužni da polože i ispit za licencu.

Pripravnički staž mogu obavljati i stručni radnici i stručni saradnici koji su angažovani u svojstvu volontera, kao rad van radnog odnosa.

Pripravnički staž se izvodi po utvrđenom programu radi stručnog osposobljavanja za samostalni rad u ustanovi socijalne zaštite i kod pružaoca usluge socijalne zaštite, pod neposrednim nadzorom stručnog radnika odnosno stručnog saradnika (mentora) koji ima najmanje pet godina radnog iskustva u socijalnoj zaštiti.

Pripravnički staž za stručne radnike i stručne saradnike u socijalnoj zaštiti sa stečenim visokim obrazovanjem na studijama drugog stepena, odnosno na osnovnim studijama u trajanju od najmanje četiri godine traje 12 meseci.

Pripravnički staž za stručne radnike i stručne saradnike sa stečenim visokim obrazovanjem na studijama prvog stepena, odnosno sa stečenim srednjim obrazovanjem, traje šest meseci.

Ustanova socijalne zaštite, odnosno pružalac usluga socijalne zaštite vodi evidenciju i odgovoran je za sprovođenje programa za osposobljavanje pripravnika za samostalan rad.

Program, način i mesto obavljanja pripravničkog staža i program i način polaganja ispita za licencu propisuje ministar nadležan za socijalnu zaštitu.

Stručno usavršavanje, u smislu ovog zakona, jeste neprekidno sticanje znanja i veština stručnih radnika i stručnih saradnika u socijalnoj zaštiti.

Troškove stručnog usavršavanja stručnih radnika i stručnih saradnika snose poslodavac i stručni radnici i stručni saradnici.

Stručni radnici i stručni saradnici u socijalnoj zaštiti imaju pravo i dužnost da u toku profesionalnog rada stalno prate razvoj nauke i struke i da se stručno usavršavaju radi održavanja i unapređivanja profesionalnih kompetencija i kvaliteta stručnog rada.

Stručno usavršavanje stručnih radnika uslov je za napredovanje i sticanje, odnosno obnavljanje licence.

Ustanova socijalne zaštite, odnosno pružalac usluga socijalne zaštite dužan je da zaposlenom stručnom radniku obezbedi uslove za sticanje i obnavljanje licence, u skladu sa zakonom.

Ustanova socijalne zaštite, odnosno pružalac usluga socijalne zaštite dužan je da stručnom radniku i stručnom saradniku obezbedi stručno usavršavanje, u skladu sa ovim zakonom, a prema planu stručnog usavršavanja.

Plan stručnog usavršavanja iz

stava 1. ovog člana

donosi ustanova socijalne zaštite, odnosno pružalac usluga socijalne zaštite.

Plan razvoja kadrova u socijalnoj zaštiti, na predlog zavoda za socijalnu zaštitu, donosi ministar nadležan za socijalnu zaštitu.

Rad stručnih radnika i stručnih saradnika u socijalnoj zaštiti se ocenjuje.

Ocena stručnih radnika i stručnih saradnika je javna.

Rukovodilac ustanove socijalne zaštite koju je osnovala Republika Srbija, autonomna pokrajina ili jedinica lokalne samouprave ocenjuje stručne radnike i stručne saradnike za svaku godinu najkasnije do 31. decembra.

Na osnovu ocena koje je dobio, stručni radnik i stručni saradnik može profesionalno napredovati i biti nagrađen.

Način ocenjivanja i kriterijume za ocenjivanje, profesionalno napredovanje i nagrađivanje stručnih radnika i stručnih saradnika u ustanovama socijalne zaštite koje se finansiraju iz budžeta Republike Srbije propisuje ministar nadležan za socijalnu zaštitu, a za ustanove koje se finansiraju iz budžeta autonomne pokrajine, odnosno jedinice lokalne samouprave, nadležni organ autonomne pokrajine, odnosno jedinice lokalne samouprave.