strani sud ili drugi strani organ koji sprovodi kontrolu ili nadzor nad imovinom ili poslovanjem dužnika ili strani predstavnik zatraži pomoć u vezi sa stranim postupkom;
2)
sud ili stečajni upravnik zatraži pomoć u stranoj državi u vezi sa stečajnim postupkom koji se u Republici Srbiji vodi u skladu sa ovim zakonom;
3)
se strani postupak vodi istovremeno sa stečajnim postupkom koji se u Republici Srbiji vodi u skladu sa ovim zakonom.
Pod stranim postupkom, u smislu ovog zakona, podrazumeva se sudski ili upravni postupak, uključujući i prethodni postupak, koji se sa ciljem kolektivnog namirenja poverilaca putem reorganizacije, bankrotstva ili likvidacije sprovodi u stranoj državi u skladu sa propisom kojim se uređuje insolventnost, a u kojem su imovina i poslovanje dužnika pod kontrolom ili nadzorom stranog suda ili drugog nadležnog organa.
jeste lice ili organ, uključujući i one koji su privremeno imenovani, koji su u stranom postupku ovlašćeni da vode reorganizaciju, bankrotstvo ili likvidaciju nad imovinom ili poslovima dužnika ili da preduzimaju radnje kao predstavnik stranog postupka.
Sud Republike Srbije je isključivo nadležan za pokretanje, otvaranje i sprovođenje stečajnog postupka protiv stečajnog dužnika čije je središte glavnih interesa na teritoriji Republike Srbije (glavni stečajni postupak). Isti sud je isključivo međunarodno nadležan i za sve sporove koji proizlaze iz stečajnog postupka.
Središte glavnih interesa treba da odgovara mestu odakle dužnik redovno upravlja svojim interesima i koje je kao takvo prepoznato od strane trećih lica.
U nedostatku suprotnog dokaza, pretpostavlja se da stečajni dužnik ima središte glavnih interesa u mestu gde se nalazi njegovo registrovano sedište.
Središte glavnih interesa utvrđuje se prema činjenicama koje postoje u momentu podnošenja predloga za pokretanje glavnog stečajnog postupka.
Ako se središte glavnih interesa stečajnog dužnika nalazi u inostranstvu, a njegovo registrovano sedište se nalazi u Republici Srbiji, isključivo je nadležan sud Republike Srbije, ako se prema pravu države u kojoj stečajni dužnik ima središte glavnih interesa ne može pokrenuti i otvoriti stečajni postupak na osnovu središta glavnih interesa.
Glavni stečajni postupak obuhvata celokupnu imovinu stečajnog dužnika, bez obzira da li se nalazi u Republici Srbiji ili u inostranstvu.
Kada se registrovano sedište stečajnog dužnika nalazi u inostranstvu, a središte glavnih interesa na području Republike Srbije, za sprovođenje postupka iz
, nadležan je ako stečajni dužnik ima stalnu poslovnu jedinicu bez svojstva pravnog lica u Republici Srbiji (sporedni stečajni postupak).
Pod stalnom poslovnom jedinicom podrazumeva se bilo koje mesto poslovanja u kojem stečajni dužnik obavlja ekonomsku delatnost, upotrebom ljudske radne snage i dobara ili usluga.
Ako se u Republici Srbiji ne nalazi središte glavnih interesa, ni poslovna jedinica stečajnog dužnika, već samo njegova imovina, sporedni stečajni postupak u Republici Srbiji je moguće otvoriti i voditi:
1)
ako postoji stečajni razlog, ali se u državi gde stečajni dužnik ima središte glavnih interesa stečajni postupak ne može voditi zbog uslova predviđenih u stečajnom pravu te države;
2)
ako se prema pravu države u kojoj stečajni dužnik ima središte glavnih interesa, stečajni postupak odnosi samo na imovinu u toj državi;
3)
kada se strana sudska odluka o otvaranju stečajnog postupka ne može priznati.
Za sprovođenje stečajnog postupka nadležan je sud na čijem području se nalazi stalna poslovna jedinica stečajnog dužnika, a ako nema poslovne jedinice u Republici Srbiji, sud na čijem području se nalazi imovina stečajnog dužnika.
Ako bi više sudova bili mesno nadležni za sprovođenje sporednog stečajnog postupka, postupak vodi sud kome je prvo podnet predlog za pokretanje stečajnog postupka.
Sporedni stečajni postupak obuhvata samo imovinu stečajnog dužnika koja se nalazi na teritoriji Republike Srbije.
Na stečajni postupak i njegova dejstva primenjuje se pravo države u kojoj je stečajni postupak pokrenut, ako ovim zakonom nije drugačije uređeno.
U slučaju priznanja stranog postupka u skladu sa ovim zakonom, na izlučna ili razlučna prava na stvarima ili pravima koja se nalaze na teritoriji Republike Srbije primenjuju se propisi Republike Srbije.
Za dejstvo stečajnog postupka na ugovore o radu primenjuje se pravo koje je merodavno za ugovor o radu.
Priznanje stranog postupka i saradnju sa stranim sudovima i drugim nadležnim organima sprovodi sud na čijem području se nalazi sedište, odnosno stalna poslovna jedinica stečajnog dužnika.
Ako dužnik nema sedište ni stalnu poslovnu jedinicu u Republici Srbiji, mesno je nadležan sud na čijem području se nalazi pretežni deo imovine stečajnog dužnika.
U slučaju da se stečajni postupak već vodi u Republici Srbiji, sud koji sprovodi stečajni postupak mesno je nadležan za odlučivanje o priznanju i saradnji sa stranim sudovima i drugim nadležnim organima.
Stečajni upravnik imenovan u skladu sa ovim zakonom ovlašćen je da preduzima radnje u stranoj državi u ime i za račun stečajnog dužnika, odnosno stečajne mase, ako je to dopušteno zakonom te države.
Nadležni sud može da odbije da preduzme radnju u vezi sa međunarodnim stečajem ako bi takva radnja bila u suprotnosti sa javnim poretkom Republike Srbije.
Prilikom primene odredbi o međunarodnom stečaju nadležni sud će posebno imati u vidu njihov međunarodni karakter i potrebu poboljšanja njihove jednoobrazne primene u dobroj veri.
putem podnošenja odgovarajućeg zahteva ili na drugi način dužan da u cilju dokazivanja svoga svojstva podnese:
1)
odluku o pokretanju stranog postupka i imenovanju stranog predstavnika u originalu ili overenoj kopiji ili overenom prepisu, prevedenu na jezik koji je u službenoj upotrebi u nadležnom sudu u Republici Srbiji, zajedno sa dokazom o njenoj izvršnosti po pravu strane države;
2)
potvrdu stranog suda ili drugog nadležnog organa o postojanju stranog postupka i imenovanju stranog predstavnika;
3)
bilo koji drugi dokaz o postojanju stranog postupka i imenovanju stranog predstavnika za koji nadležni sud u Republici Srbiji smatra da je prihvatljiv, a u odsustvu dokaza iz .
Podnošenjem zahteva nadležnom sudu u Republici Srbiji od strane stranog predstavnika, u skladu sa ovim zakonom, uspostavlja se nadležnost tog suda samo za odlučivanje po predmetnom zahtevu.
Strani predstavnik ima pravo da podnese predlog za pokretanje stečajnog postupka ako su ispunjeni uslovi za pokretanje takvog postupka u skladu sa ovim zakonom.
Strani predstavnik može nadležnom sudu u Republici Srbiji da podnese zahtev za priznanje stranog postupka u kojem je imenovan, pri čemu svoje svojstvo dokazuje na način predviđen
Uz zahtev za priznanje prilaže se izjava stranog predstavnika u kojoj se navode svi strani postupci u vezi sa dužnikom koji su poznati stranom predstavniku, prevedena na jezik koji je u službenoj upotrebi u nadležnom sudu u Republici Srbiji.
Sud može dokumenta koja su podneta uz zahtev za priznanje da smatra autentičnim, bez obzira na to da li su legalizovana u smislu zakona kojim se uređuje legalizacija isprava u međunarodnom saobraćaju.
Ako se ne dokaže suprotno, smatra se da je registrovano sedište dužnika, odnosno njegovo prebivalište ako se radi o fizičkom licu, središte njegovih glavnih interesa.
O zahtevu za priznanje stranog postupka sud odlučuje rešenjem u hitnom postupku.
Rešenje o priznanju stranog postupka prvostepeni sud će po službenoj dužnosti ili na zahtev zainteresovanog lica izmeniti ili ukinuti ako se utvrdi da uslovi za njegovo donošenje nisu bili ispunjeni ili da su nakon priznanja stranog postupka prestali da postoje.
Posle otvaranja stečajnog postupka nad stečajnim dužnikom čije je središte glavnih interesa u Republici Srbiji, strani postupak se može priznati samo kao sporedni strani postupak.
Protiv rešenja kojim se odbija predlog za priznanje stranog postupka, strani stečajni dužnik, strani predstavnik i poverioci imaju pravo žalbe, u roku od 15 dana. Žalba ne odlaže izvršenje.
Sud može, od momenta podnošenja zahteva za priznanje stranog postupka pa do odlučivanja o tom zahtevu, na zahtev stranog predstavnika pružiti potrebnu pomoć privremene prirode u slučaju da je ta pomoć hitno potrebna radi zaštite imovine stečajnog dužnika ili interesa poverilaca.
poveravanje upravljanja ili prodaje imovine ili dela imovine dužnika koja se nalazi u Republici Srbiji stranom predstavniku ili drugom licu koje odredi sud, radi zaštite i očuvanja vrednosti imovine kojoj, zbog njene prirode ili drugih okolnosti, preti opasnost od nestanka, gubljenja vrednosti ili je ugrožena na drugi način;
3)
druge mere koje se u skladu sa ovim zakonom mogu odrediti posle priznanja stranog postupka.
Na određivanje, važnost, ukidanje i izmenu mera iz
koje je sud odredio prestaju da važe donošenjem odluke o zahtevu za priznanje, osim ako njihovo dejstvo nije produženo u skladu sa ovim zakonom u okviru pomoći koja se pruža posle priznanja stranog postupka.
Sud može odbiti da pruži zatraženu pomoć ako bi takva pomoć ometala vođenje glavnog stranog postupka.
samo u slučajevima predviđenim ovim zakonom za izuzeća od primene posledica otvaranja stečajnog postupka, kao i u slučaju kada utvrdi da glavni strani postupak ne obezbeđuje odgovarajuću zaštitu interesa poverilaca u Republici Srbiji.
ne predstavlja smetnju za podnošenje predloga za pokretanje stečajnog postupka u Republici Srbiji ili za prijavljivanje potraživanja u takvom postupku.
Posle priznanja stranog sporednog postupka, ako je to neophodno radi zaštite imovine stečajnog dužnika ili interesa poverilaca, sud može, na zahtev stranog predstavnika, pružiti odgovarajuću pomoć putem određivanja sledećih mera:
1)
zabrane pokretanja novih, odnosno prekid započetih postupaka u vezi sa imovinom, pravima, obavezama ili odgovornostima dužnika, ako nisu prekinuti u skladu sa
Posle priznanja glavnog ili sporednog stranog postupka, ako je to neophodno radi zaštite imovine stečajnog dužnika ili interesa poverilaca, sud može, na zahtev stranog predstavnika, pružiti odgovarajuću pomoć putem određivanja sledećih mera:
1)
izvođenje dokaza saslušanjem svedoka ili na drugi način, kao i pružanje podataka u vezi sa imovinom, poslovanjem, pravima, obavezama ili odgovornostima dužnika;
2)
poveravanje stranom predstavniku ili drugom licu koje odredi sud upravljanja ili prodaje imovine ili dela imovine dužnika koja se nalazi u Republici Srbiji;
3)
produženje važenja mera iz ;
4)
davanje drugih ovlašćenja koja ima stečajni upravnik po osnovu ovog zakona ili određivanje drugih zabrana u skladu sa ovim zakonom.
Posle priznanja stranog postupka, bilo glavnog ili sporednog, sud može na zahtev stranog predstavnika poveriti sprovođenje deobe imovine ili dela imovine dužnika koja se nalazi u Republici Srbiji stranom predstavniku ili drugom licu koje odredi sud, pod uslovom da sud utvrdi da je obezbeđena odgovarajuća zaštita interesa poverilaca u Republici Srbiji.
Prilikom pružanja pomoći stranom predstavniku u slučaju sporednog stranog postupka u skladu sa ovim članom, sud je dužan da utvrdi da se takva pomoć odnosi na imovinu kojom bi, po odredbama ovog zakona, trebalo da se upravlja u okviru tog sporednog stranog postupka ili da se odnosi na podatke koji su potrebni u tom postupku.
Posle priznanja stranog postupka, strani predstavnik može pobijati pravne radnje stečajnog dužnika po istom procesnom pravu koje važi i za stečajnog upravnika.
U slučaju sporednog stranog postupka, sud je dužan da utvrdi da se pobijanje odnosi na imovinu kojom bi, po odredbama ovog zakona, trebalo da se upravlja u okviru tog sporednog stranog postupka.
, sud je dužan da u najvećoj mogućoj meri sarađuje sa stranim sudovima i drugim nadležnim organima ili stranim predstavnicima, neposredno ili preko stečajnog upravnika.
Sud ima pravo da se neposredno obraća, odnosno da neposredno zatraži podatke ili pomoć od stranih sudova i drugih nadležnih organa ili od stranih predstavnika.
, stečajni upravnik je dužan da, u vršenju svojih dužnosti i pod nadzorom suda, u najvećoj mogućoj meri sarađuje sa stranim sudovima i drugim nadležnim organima ili stranim predstavnicima.
Stečajni upravnik ima pravo da se, u vršenju svojih dužnosti i pod nadzorom suda, neposredno obraća stranim sudovima i drugim nadležnim organima ili stranim predstavnicima.
vodi se samo u odnosu na imovinu stečajnog dužnika koja se nalazi u Republici Srbiji. Izuzetno, teritorijalni stečajni postupak može da obuhvati i imovinu stečajnog dužnika koja se nalazi u inostranstvu, u meri koja je neophodna za ostvarivanje saradnje u skladu sa
i izmeniće, odnosno staviti van snage sve takve mere ukoliko su u suprotnosti sa pravilima ili potrebama prethodnog stečajnog postupka, odnosno stečajnog postupka;
2)
ako se radi o glavnom stranom postupku, izmena ili stavljanje van snage zabrana iz
, ako su takve zabrane u suprotnosti sa pravilima ili potrebama prethodnog stečajnog postupka, odnosno stečajnog postupka.
Kod određivanja ili izmene mera pomoći koja se pruža predstavniku sporednog stranog postupka sud je dužan da utvrdi da se takva pomoć odnosi na imovinu kojom bi, u skladu sa odredbama ovog zakona, trebalo da se upravlja u tom sporednom stranom postupku, odnosno da je u vezi sa podacima koji su potrebni u okviru tog postupka.
predstavniku sporednog stranog postupka posle priznanja glavnog stranog postupka mora biti u skladu sa pravilima i potrebama glavnog stranog postupka;
2)
ako je odluka o priznanju glavnog stranog postupka doneta posle priznanja sporednog stranog postupka ili posle podnošenja zahteva za priznanje sporednog stranog postupka, sud će po službenoj dužnosti preispitati svaku pomoć koja je pružena u skladu sa
i izmeniće, odnosno staviće van snage sve takve mere ukoliko su u suprotnosti sa pravilima ili potrebama glavnog stranog postupka;
3)
ako, posle priznanja sporednog stranog postupka, bude doneta odluka o priznanju drugog sporednog stranog postupka, sud će po službenoj dužnosti ili na zahtev stranog predstavnika odrediti, izmeniti ili staviti van snage mere pomoći u cilju obezbeđivanja koordinacije postupaka.
Ako se ne dokaže suprotno, postojanje stečajnog razloga se pretpostavlja u slučaju postojanja pravnosnažne odluke o priznanju glavnog stranog postupka koji se vodi prema stečajnom dužniku. Sud neće otvoriti stečajni postupak ako stečajni dužnik dokaže da ne postoji nijedan od stečajnih razloga iz
Osim u slučaju postojanja razlučnog ili izlučnog prava, poverilac čije je potraživanje delimično isplaćeno u postupku koji je sproveden u skladu sa zakonom kojim se uređuje insolventnost u stranoj državi ne može da primi isplatu na ime istog potraživanja u stečajnom postupku koji se vodi prema istom dužniku sve dok su isplate prema ostalim poveriocima istog isplatnog reda ili klase u reorganizaciji proporcionalno manje od iznosa koji je taj poverilac već primio.