Činjenicu smrti lica koje je umrlo u zdravstvenoj ustanovi dužna je da prijavi nadležna zdravstvena ustanova, odnosno ukoliko je lice umrlo van zdravstvene ustanove nadležni doktor medicine za stručno utvrđivanje vremena i uzroka smrti umrlih van zdravstvene ustanove (u daljem tekstu: nadležni doktor medicine), dostavljanjem potvrde o smrti u elektronskom obliku.

U slučaju nalaženja tela lica čiji je indentitet nepoznat, potvrdu o smrti izdaje nadležna zdravstvena ustanova, na način propisan

stavom 1. ovog člana

.

Činjenica smrti prijavljuje se nadležnom matičaru u roku od tri dana od dana smrti, odnosno nalaženja tela lica čiji je identitet nepoznat.

Ako je posebnim propisom određen kraći rok od tri dana za sahranu, činjenica smrti mora se prijaviti pre sahrane.

Činjenicu smrti upisuje matičar organa uprave na čijem području se nalazi mesto gde je smrt nastupila.

U slučaju kada je smrt nastupila u prevoznom sredstvu u toku putovanja, za upis činjenice smrti nadležan je matičar organa uprave na čijem području se putovanje završilo.

Ako se mesto smrti ne može utvrditi, smrt upisuje matičar organa uprave na čijem se području nalazi mesto gde je pronađeno telo lica čiji je identitet nepoznat.

Izuzetno, ako je smrt nastupila u vanrednim situacijama, činjenicu smrti upisuje matičar organa uprave na čijem području je mesto gde se umrli sahranjuje.

Činjenica smrti u evidenciju iz

člana 7. ovog zakona

upisuje se na osnovu potvrde o smrti koju izdaje zdravstvena ustanova u kojoj je lice umrlo, odnosno nadležni doktor medicine za lice koje je umrlo van zdravstvene ustanove, odnosno nadležna zdravstvena ustanova u slučaju nalaženja tela lica čiji je identitet nepoznat.

Radi upisa činjenice smrti u evidenciju iz

člana 7. ovog zakona

u potvrdu o smrti upisuju se: ime i prezime umrlog i prezime određeno pri rođenju; dan, mesec, godina i čas smrti; mesto, opština/grad smrti i država smrti; pol; dan, mesec i godina rođenja umrlog; mesto, opština/grad i država rođenja; JMBG, odnosno EBS; državljanstvo; bračni status umrlog; ime i prezime supružnika umrlog i njegovo prezime određeno pri rođenju, ime i prezime roditelja umrlog i njihov JMBG, odnosno EBS; naziv zdravstvene ustanove u kojoj je lice umrlo, odnosno zdravstvene ustanove koja je utvrdila smrt u slučaju nalaženja tela lica čiji je indentitet nepoznat i ime i prezime nadležnog doktora medicine koji je izdao potvrdu o smrti.

Bez potvrde o smrti ne može se izvršiti upis smrti u Matični registar, osim u slučajevima kada je smrt utvrđena u sudskom postupku i kada se upis vrši na osnovu izvoda inostranog organa.

Smrt lica koje je preminulo van zdravstvene ustanove nadležnom doktoru medicine, radi utvrđivanja činjenice smrti, dužni su da prijave članovi porodice s kojima je umrli živeo, a ako ovih lica nema ili nisu u mogućnosti da to učine, druga lica s kojima je umrli živeo ili drugi članovi porodice koji su saznali za smrt, odnosno lica u čijem je stanu smrt nastupila, a ako nema ni ovih lica, činjenicu smrti dužno je da prijavi lice koje je prvo za smrt saznalo.

Smrt lica u vojnom objektu, zavodu za izvršenje krivičnih sankcija, domu za stare, ustanovi za smeštaj učenika i studenata ili u drugoj ustanovi ili organizaciji dužna je da nadležnom doktoru medicine prijavi ustanova ili organizacija u kojoj je lice umrlo.

Umrli se može sahraniti pre nego što se njegova smrt upiše u evidenciju iz

člana 7. ovog zakona

, na osnovu dozvole organa uprave na čijoj teritoriji će se umrli sahraniti, ako iz opravdanih razloga nije bilo moguće prijaviti njegovu smrt matičaru.

U Matičnom registru vodi se Evidencija o izdatim dozvolama iz

stava 1. ovog člana

koja sadrži sledeće podatke: redni broj upisa; datum upisa u evidenciju; organ koji je doneo rešenje, broj i datum rešenja o dozvoli da se umrli sahrani pre prijave činjenice smrti matičaru; podaci o umrlom, i to: ime i prezime umrlog i prezime određeno pri rođenju; pol umrlog; dan, mesec, godina i čas smrti; mesto i opština/grad smrti; država smrti; dan, mesec i godina rođenja; mesto i opština/grad rođenja, država rođenja; JMBG, odnosno EBS i adresa umrlog u trenutku smrti.

Organ uprave koji je izdao dozvolu iz

stava 1. ovog člana

dužan je da istu dostavi matičaru prema mestu gde je činjenica smrti nastala, radi upisa u evidenciju iz

stava 2. ovog člana

.

Podaci iz evidencije iz

stava 2. ovog člana

čuvaju se trajno u svrhu pravne sigurnosti u vezi sa upisom podataka i sprečavanja eventualnih zloupotreba u vezi sa identitetom lica koje je sahranjeno pre upisa smrti u evidenciju iz

člana 7. ovog zakona

.

Proglašenje nestalog lica umrlim i smrt utvrđena u sudskom postupku u evidenciju iz

člana 7. ovog zakona

upisuje matičar organa uprave po mestu poslednjeg prebivališta umrlog, na osnovu pravnosnažne odluke suda.

Ako je poslednje prebivalište umrlog nepoznato ili u inostranstvu, činjenice iz

stava 1. ovog člana

upisuje matičar organa uprave prema mestu rođenja tog lica, a ako je umrli rođen u inostranstvu, prema mestu sedišta suda.