Inspekcija za zaštitu životne sredine je dužna da planira i sprovodi inspekcijski nadzor nad radom postrojenja i obavljanjem aktivnosti, u skladu sa odredbama ovog zakona, propisa donetih na osnovu ovog zakona i u skladu sa zakonom kojim se uređuje inspekcijski nadzor.
Inspekcija za zaštitu životne sredine osigurava da su sva postrojenja i aktivnosti iz
obuhvaćena godišnjim planovima inspekcijskog nadzora republičke inspekcije za zaštitu životne sredine, inspekcije za zaštitu životne sredine autonomne pokrajine, grada i opštine.
Godišnji plan inspekcijskog nadzora realizuje se u skladu sa zakonom kojim se uređuje inspekcijski nadzor, čime se obezbeđuje redovna revizija tog plana i po potrebi, njegovo ažuriranje.
Godišnji plan inspekcijskog nadzora inspekcije za zaštitu životne sredine uključuje:
1)
opštu procenu značajnih pitanja zaštite životne sredine;
2)
geografsko područje obuhvaćeno planom rada inspekcije;
3)
spisak postrojenja obuhvaćenih planom inspekcijskog nadzora;
4)
postupke za izradu operativnih planova za sprovođenje redovnih inspekcijskih nadzora;
5)
postupke za pokretanje i sprovođenje vanrednih inspekcijskih nadzora;
6)
odredbe o saradnji između različitih inspekcijskih organa, gde je potrebno.
Na osnovu godišnjih planova inspekcijskog nadzora iz , nadležna inspekcija za zaštitu životne sredine dužna je da izrađuje operativne planove redovnih inspekcijskih nadzora, uključujući i učestalost vršenja terenskih inspekcijskih nadzora za različite vrste postrojenja, u skladu sa procenjenim rizikom.
U skladu sa utvrđenim stanjem u postupku redovnog inspekcijskog nadzora, nadležna inspekcija za zaštitu životne sredine vrši sistematičnu procenu rizika, koje određeno postrojenje predstavlja za životnu sredinu. U zavisnosti od procenjenog rizika određuje se učestalost vršenja redovnih inspekcijskih nadzora, tako da za postrojenja koja predstavljaju najveći rizik, period između dva inspekcijska nadzora ne može biti duži od jedne godine, odnosno taj period ne može biti duži od tri godine za postrojenja koja predstavljaju najmanji rizik za životnu sredinu.
Sistematična procena rizika na životnu sredinu zasniva se na sledećim kriterijumima, i to:
1)
potencijalni i stvarni uticaji koje postrojenje ima na zdravlje ljudi i životnu sredinu, vodeći računa o nivoima i vrstama emisija, osetljivosti lokalne životne sredine i riziku od nesreća;
2)
podaci o nepoštovanju uslova utvrđenih u dozvoli;
3)
uključenost operatera u sistem upravljanja zaštitom životne sredine i nezavisnog ocenjivanja (EMAS).
Ako nadležna inspekcija za zaštitu životne sredine u postupku inspekcijskog nadzora utvrdi ozbiljan slučaj nepoštovanja uslova iz dozvole, u roku ne dužem od šest meseci od završetka tog inspekcijskog nadzora, dodatno sprovodi inspekcijski nadzor na lokaciji tog postrojenja.
Vanredni inspekcijski nadzor sprovodi se kako bi se što pre ispitala osnovanost predstavke vezane za životnu sredinu, ozbiljne nesreće i udesi vezani za životnu sredinu i pojave nepoštovanja uslova ili zahteva propisanih ovim zakonom, kao i u drugim slučajevima propisanim zakonom kojim se uređuje inspekcijski nadzor.
Nadležni organ može zatražiti vanredni inspekcijski nadzor, gde je potrebno, u slučaju izmene i/ili dopune dozvole.
Nakon svakog inspekcijskog nadzora, nadležna inspekcija za zaštitu životne sredine sačinjava zapisnik o inspekcijskom nadzoru kojim se konstatuje utvrđeno činjenično stanje, usaglašenost sa zakonom i uslovima iz dozvole, otkrivene nezakonitosti u radu postrojenja i mere za njihovo otklanjanje.
Zapisnik o inspekcijskom nadzoru, sačinjen nakon izvršenog inspekcijskog nadzora, dostavlja se operateru, u roku propisanom zakonom kojim se uređuje inspekcijski nadzor.
Nadležna inspekcija za zaštitu životne sredine omogućuje pristup javnosti zapisniku o inspekcijskom nadzoru u postrojenju, u skladu sa zakonom kojim se uređuje slobodan pristup informacijama od javnog značaja.
Na pitanja inspekcijskog nadzora koja nisu uređena ovim zakonom primenjuju se odredbe zakona kojim se uređuje inspekcijski nadzor i propisi doneti na osnovu njega.