Visina naknade za ostvarivanje prava na pružanje medijske usluge utvrđuje se polazeći od stvarnih troškova regulacije po načelu proporcionalnosti uzimajući u obzir naročito:
1)
broj stanovnika na području na kome se pruža medijska usluga, na osnovu zvaničnih podataka organa nadležnog za poslove statistike i podataka o zoni pokrivanja koji se dobijaju od nezavisnog regulatornog tela nadležnog za oblast elektronskih komunikacija, odnosno broj korisnika usluge distribucije medijskih sadržaja;
2)
vrstu elektronskog medija (radio, televizija, druge audio-vizuelne medijske usluge i drugo);
3)
način pružanja medijske usluge (linearno, odnosno na zahtev);
4)
tip medijske usluge prema sadržaju (opšta medijska usluga, specijalizovana medijska usluga);
5)
vrstu postupka u kome se izdaje dozvola;
6)
programsku koncepciju pružaoca usluge, odnosno poreklo i vrstu sadržaja koji se pružaju, i to:
(1)
udeo naučno-obrazovnih, kulturno-umetničkih, dečjih ili sopstvenih
informativnih i dokumentarnih programskih sadržaja, u ukupnom
programu; (2) udeo programskih sadržaja sopstvene produkcije ili programskih
sadržaja nezavisnih produkcija sa sadržajima iz podtačke (1) ove
tačke, preko kvote utvrđene ovim zakonom; (3) udeo programskih sadržaja na jezicima nacionalnih manjina; (4) udeo programskih sadržaja prilagođenih osobama sa invaliditetom,
utvrđuje se na godišnjem nivou, a pružalac medijske usluge plaća mesečno Regulatoru 1/12 utvrđene godišnje naknade, osim prilikom izdavanja dozvole.
Regulator, podzakonskim aktom, bliže uređuje visinu, izmenu visine i način obračunavanja naknade za pružanje medijske usluge, vodeći računa o kriterijumima iz
Regulator pred nadležnim sudom pokreće postupak prinudnog namirenja potraživanja protiv pružaoca medijske usluge koji ni u naknadnom primerenom roku ne izmiri obavezu plaćanja naknade za pružanje medijske usluge.
Regulator ima pravo da na iznos neplaćene dospele naknade za pružanje medijske usluge obračuna kamatu u skladu sa zakonom kojim se uređuje zatezna kamata.